Waloryzacja wynagrodzenia za pracę.


22 lutego 2015 | DODAŁ: Rafał Skręt | KATEGORIA: Aktualności |

TKW dniu 11 lutego br. Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym połączonych pytań prawnych Sądu Rejonowego w Rzeszowie, Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, Sądu Rejonowego w Sandomierzu, czy przepisy ustawy budżetowej na rok 2010, 2011, 2012 i 2013 są zgodne z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji w takim zakresie, w jakim dokonano naruszenia zasady ochrony własności, praw nabytych i zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, na skutek pozbawienia pracowników prawa do wypłaty zwaloryzowanego wynagrodzenia za pracę w latach 2010, 2011, 2012 i 2013 według norm określonych w art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2 ustawy z 23 grudnia 1999 r. m.in. w związku z art. 14 ust. 1b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), postanowił umorzyć postępowanie.

W dniu 24 czerwca 2013 roku Sąd Rejonowy w Rzeszowie, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych rozpoznając pozew powoda o zasądzenie od pozwanego pracodawcy wypłaty wskazanej w pozwie kwoty wraz z ustawowymi odsetkami tytułem równowartości niezwaloryzowanego wynagrodzenia, postanowił zwrócić się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Z podobnym pytaniem prawnym postanowił zwrócić się Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu oraz Sąd Rejonowy w Sandomierzu. Wszystkie pytania prawne Trybunał Konstytucyjny postanowił rozpoznać pod wspólną sygnaturą P 44/13.

Sejm RP w sprawie przekazanych do TK pytań prawnych stanowiskiem z dnia 25 września 2014 roku oraz dodatkowym stanowiskiem z dnia 10 października 2014 r.  wniósł o umorzenie postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Podobne stanowisko zajął Prokurator Generalny, lecz jednak zauważył, iż (s. 41-44):

Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy – w omawianym przypadku wielorazowego i przez to wieloletniego „zamrożenia” wynagrodzeń pracowników sądów – istnienie takiego ważnego interesu publicznego zostało dostatecznie uzasadnione, a okoliczności uchwalenia kwestionowanych regulacji wskazywały na konieczność podjęcia przez ustawodawcę takich działań legislacyjnych, które, w Imię wyższości pewnych wartości konstytucyjnych, pozostają w zgodzie z ustawą zasadniczą, mimo iż kolidują z niektórymi zasadami tą ustawą określonymi.
Pomimo, że równowaga budżetowa stanowi tak wyjątkową wartość konstytucyjną, a szczególnym obowiązkiem ustawodawcy jest dbałość o stan finansów państwa, zwłaszcza w tzw. „sytuacji kryzysowej”, to jednak ustawodawca nie jest zwolniony z obowiązku dostrzegania pozostałych wartości konstytucyjnych, które mogą pozostawać w kolizji z zasadą ochrony tej wartości, i odpowiedniego ich wyważenia. Nie jest także zwolniony od rzetelnego rozważenia, czy wprowadzenie do porządku prawnego regulacji ograniczających uprawnienia z tytułu unormowań płacowych pewnych grup zawodowych, których działalność finansowana jest z budżetu państwa, jest konieczne w określonej sytuacji finansów publicznych i czy nie jest działaniem niejako „na wyrost”, zwłaszcza gdy zmieniane regulacje mają dość wyraźnie charakter rozwiązań o charakterze gwarancyjnym. (…) O ile jednak w przypadku, który obejmował przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. K 1/12, regulacja „zamrażająca” wynagrodzenia sędziów nastąpiła- jak już wspomniano- w wyniku decyzji ustawodawcy o charakterze jednorazowym, epizodycznym, to – będące przedmiotem niniejszej sprawy – „zamrożenie” wynagrodzeń pracowników PSB, o które chodzi w pytaniach prawnych SR w Rzeszowie, SR dla Wrocławia-Śródmieścia oraz SR w Sandomierzu, a zatem wynagrodzeń urzędników i innych pracowników sądów (co obejmuje także pracowników urzędników prokuratury), nie jest działaniem jednorazowym, lecz stało się rozwiązaniem powtarzanym wielokrotnie w kolejnych latach, czy inaczej – ustawicznie. Wynagrodzenie to pozostaje więc stale na poziomie roku 2010, przy czym już w roku 2010 ustalono wskaźnik wzrost wynagrodzeń na poziomie znacznie niższym od rzeczywistego wskaźnika inflacji, którą odnotowano w roku poprzednim.
Ma zatem słuszność SR w Sandomierzu, iż działanie ustawodawcy, polegające na zaniechaniu waloryzacji wynagrodzeń pracowników sądownictwa i prokuratury, od roku 2012 „nabrało znamion stałej praktyki, która wywiera negatywny wpływ na funkcjonowanie polskiego sądownictwa powszechnego tudzież prokuratury” (pytanie prawne – s. 15). Regulacje ustawowe przewidziane zarówno w art. 14a u.p.s.p., odwołującym się do art. 4 u.k.w.b., jak i w art. 14 u.k.s., pomimo odmienności niemnożnikowego i mnożnikowego systemów wynagradzania, w ramach których funkcjonują, kreują prawo do wynagrodzenia ukształtowanego corocznie w oparciu o wskaźnik waloryzacji ustalany corocznie w ustawie budżetowej, który powinien prowadzić wprost do podwyższenia tego wynagrodzenia. Stanowi on „mechanizm ochrony wynagrodzeń tej kategorii pracowników przed nadmierną deprecjacją”-jak stwierdza SR w Sandomierzu.

 

Postanowienie wraz z uzasadnieniem będzie dostępne na stronie internetowej TK – www.trybunal.gov.pl o czym poinformujemy odrębnym komunikatem.

* * * * *